Diezelfde nacht sliep ik bij een vriendin. Ik vertelde haar alles. Ze huilde voor mij, omdat ik het zelf nog niet kon.
De volgende dag ging ik naar een advocaat.
Daarna naar de politie.
En toen begreep ik iets angstaanjagends:
Ethan had geen misdaad gepleegd die makkelijk te bewijzen was. Geen geweld. Geen bedreiging. Alleen controle.
Maar controle laat sporen na.
E-mails. Bestanden. Opnames. Notities.
En hij had alles bewaard.
Omdat hij nooit had gedacht dat ik zou kijken.
De scheiding was geen verrassing voor hem.
Maar mijn vastberadenheid wel.
Toen hij besefte dat hij me echt kwijt was, stuurde hij nog één bericht vanaf een onbekend nummer:
Je was nooit zo sterk zonder mij.
Ik glimlachte voor het eerst in weken.
Want dat was het bewijs.
Hij was niet bang toen ik bij hem was.
Hij was bang toen ik wegging.
En ik sliep die nacht heerlijk.
In stilte.