Ik schreeuwde.

Niet omdat ik boos was.

Niet omdat ik verrast was.

Maar omdat mijn hersenen weigerden te begrijpen wat mijn ogen zagen.

Ethan stond met zijn rug naar me toe. De kamer was niet langer een logeerkamer. Het was een commandocentrum. Drie monitoren op een inklapbaar bureau. Grafieken. Tijdlijnen. Mappen met mijn naam erop. Foto’s. Screenshots. Printjes van mijn e-mails. Mijn agenda. Mijn medische dossiers.

En midden op het bed lag… een geluidsapparaat. Geen wekker. Geen babyfoon.

Een white-noise generator. Professioneel. Aangesloten op een timer.

Hij draaide zich langzaam om.

Zijn gezicht vertrok niet. Geen schuld. Geen schrik. Alleen irritatie. Alsof ík degene was die iets verkeerd deed.

“Je had hier niet mogen zijn,” zei hij rustig.

Mijn hart bonsde zo hard dat ik dacht dat ik flauw zou vallen.

“Wat… wat is dit allemaal?” bracht ik uit.

Hij zuchtte, alsof hij moe was. Niet betrapt. Moe.

“Ik wilde niet dat je het zo ontdekte.”

“Ontdekte wát?!” riep ik. “Waarom lieg je over mijn snurken? Waarom slaap je hier? Waarom staan er DOSSIERS over mij?!”

Hij keek even naar de muur, alsof hij zijn woorden ordende.

“Je snurkt niet,” zei hij toen. “Dat heb je nooit gedaan.”

Mijn maag draaide om.

“Dan waarom—”

“Omdat ik ruimte nodig had,” onderbrak hij me. “En stilte. Om te werken.”

“Werken aan wát?”

Hij keek me recht aan. Zijn ogen waren vreemd leeg.

“Aan jou.”

Ik voelde mijn knieën slap worden.

“Aan… mij?”

Hij draaide een scherm naar me toe. Een spreadsheet. Kolommen. Data. Scores.

“Slaapgedrag. Emotionele reacties. Stressmomenten. Fysieke signalen,” zei hij kalm. “Ik observeerde je al maanden.”

Ik schudde mijn hoofd. “Dit is ziek. Dit is niet normaal.”

Hij lachte zachtjes.

“Dat zei jij ook toen je dacht dat je snurkte. Zie je het patroon?”

Mijn adem stokte.

“Wat bedoel je?”

“Ik moest testen hoe makkelijk het was om je aan jezelf te laten twijfelen,” zei hij. “En eerlijk? Het ging makkelijker dan verwacht……………

Lees verder op de volgende pagina.