Mijn schouders zakten iets.

“Wij hebben camerabeelden bekeken,” vervolgde hij. “En meerdere klanten hebben contact met ons opgenomen. Niet om te klagen… maar om te vragen wie u was.”

Ik knipperde.

“Waarom?”

De veteraan keek even naar de grond en haalde toen diep adem.

“Mijn naam is Thomas,” zei hij. “Ik heb tien jaar in dienst gezeten. Na mijn terugkeer ging alles mis. PTSD, ontslag, scheiding. Ik schaamde me te veel om hulp te vragen.”

Hij keek me aan, met vochtige ogen.

“Maar u gaf me niet alleen een jas. U gaf me waardigheid.”

Ik slikte.

De manager schoof een map naar me toe.

“Een aantal klanten heeft geld ingezameld. Ook wij als bedrijf hebben besloten bij te dragen.”

Ik opende de map.

Er zat een cheque in.

Genoeg voor een paar maanden huur. Genoeg voor een nieuwe start.

“Daarnaast,” zei de manager, “heeft een van onze leveranciers een beveiligde opslagruimte beschikbaar gesteld. En een oud-collega van Thomas heeft hem een baan aangeboden. Parttime. Om rustig te beginnen.”

Ik voelde tranen over mijn wangen lopen.

“Ik wilde u ook dit geven,” zei Thomas. Hij haalde iets uit zijn tas…………..

Lees verder op de volgende pagina.