Hij zuchtte diep.

— “Leonora zegt dat jij alles overdreven hebt.”

Ik keek hem recht aan.

— “Wat zegt Vivian?”

Hij zweeg.

— “Precies,” vervolgde ik zacht. “Kinderen verzinnen dit soort dingen niet zomaar. Ze voelen wanneer iets niet klopt.”

Thomas wreef over zijn gezicht.

— “Ik heb Leonora gevraagd om voorlopig bij haar zus te gaan wonen.”

Ik knikte langzaam.

— “Dat was verstandig.”

De weken die volgden waren zwaar. Vivian werd stiller op school. Soms schrok ze van onverwachte geluiden. De kinderpsycholoog — die Thomas zelf had ingeschakeld — noemde het verwarring en verlies van vertrouwen, geen trauma, maar wel iets dat aandacht nodig had.

Thomas veranderde.

Hij begon vroeger van zijn werk te komen. Hij luisterde meer. Hij stelde vragen en liet Vivian altijd uitspreken, ook als het over kleine dingen ging. Er kwamen nieuwe routines: vaste bedtijden, vaste knuffelmomenten, vaste woorden.

En langzaam… kwam het licht terug.

Op een middag zat Vivian aan tafel te kleuren toen ze plots zei:

— “Mamie, ik mag nu alles tegen papa zeggen.”

Ik glimlachte.

— “Ja, lieverd. Altijd.”

Leonora probeerde nog contact te zoeken. Ze stuurde berichten, lange uitleg, excuses die vooral over haarzelf gingen. Thomas las ze, maar antwoordde niet meteen.

Uiteindelijk spraken ze af in het bijzijn van een bemiddelaar…………

Lees verder op de volgende pagina.