Mijn hart bonsde zo hard dat ik het in mijn oren hoorde.

“Waarover heeft u het?” vroeg ik, al wist een deel van mij het antwoord al.

Aan de andere kant van de lijn haalde de vrouw diep adem. “Het spijt me. Echt. Ik wilde niet dat u het zo zou ontdekken.”

Ik ging aan de keukentafel zitten en klemde mijn hand om de telefoon. “Wie bent u?”

“Mijn naam is Ellen,” zei ze zacht. “Ik werk in hetzelfde gebouw als uw man. Administratie.”

Mijn maag trok samen. “En hoe kent u Ron?”

“We kennen elkaar al jaren,” antwoordde ze voorzichtig. “Maar niet op de manier die u nu denkt.”

Die zin deed meer pijn dan een bekentenis zou hebben gedaan. Alsof ik nog moest wachten op de echte klap.

“Dan legt u het me nu uit,” zei ik. Mijn stem klonk vreemd rustig. “Want ik heb vijfendertig jaar naast die man geleefd. Ik verdien de waarheid.”

Er viel opnieuw een stilte. Ik hoorde haar ademhaling versnellen.

“Ron komt elke woensdag bij me langs,” begon ze. “Niet voor… niet voor wat u vreest. Hij komt om te praten.”

“Te praten?” herhaalde ik scherp.

“Over u,” zei ze. “Over zijn schuldgevoel. Over dingen die hij u nooit heeft durven vertellen.”

Ik sloot mijn ogen. Schuldgevoel. Dat woord had ik in jaren niet meer met Ron geassocieerd.

“Welke dingen?” vroeg ik.

Ellen aarzelde. “Hij vertelde me over wat er vijfendertig jaar geleden is gebeurd. Over dat ene besluit. Over de brief die hij nooit heeft verstuurd……………

Lees verder op de volgende pagina.