Karen verschoof ongemakkelijk haar gewicht.

“Na die avond,” vervolgde hij, “ging ik niet alleen naar huis met volle magen. Ik ging naar huis met hoop. Ik bleef zoeken naar werk. Elke dag. En vorige week…”

Hij glimlachte voorzichtig.

“…kreeg ik een baan.”

De meisjes klapten enthousiast.

“Ik werk nu bij een logistiek bedrijf. Vast contract. Het is nog geen luxe, maar we redden het. En vandaag is mijn eerste salaris.”

Hij haalde een envelop uit zijn jaszak en legde die op de balie.

“Dit is niet om terug te betalen,” zei hij snel toen ik mijn mond opendeed. “Dit is om door te geven. Voor medewerkers die ooit iemand helpen zoals u ons hielp.”

Karen pakte de envelop, zichtbaar verrast. “Dit is… heel gul.”

Toen draaide Daniel zich weer naar mij toe.

“Maar dat is niet alles.”

Mijn maag trok samen.

“Ik heb met het hoofdkantoor gesproken,” zei hij. “Ik werk nu voor een bedrijf dat regelmatig samenwerkt met deze keten. Toen ik vertelde wat er was gebeurd, vroegen ze wie u was.”

Karen keek me scherp aan. “Wat bedoelt u?”

Daniel glimlachte. “Ik bedoel… dat ze iemand zochten voor een administratieve functie. Vast contract. Dagdiensten. Geen nachten. Met opleiding.”

De woorden hadden tijd nodig om door te dringen…………….

Lees verder op de volgende pagina.