“Ruimte?” herhaalde Daniel scherp. “Voor wie?”

Hij pakte de envelop en haalde er een klein opnameapparaat uit.

“Luister.”

Mijn eigen stem vulde de kamer. Zacht. Trillend.

‘Het spijt me dat ik tot last ben… ik zal proberen stil te zijn…’

Claire sloeg haar handen voor haar gezicht.

Daar kon ik niet langer blijven staan.

Ik stapte de woonkamer binnen.

Claire keek op alsof ze een geest zag.

“Mevrouw…” fluisterde ze.

Ik ging langzaam zitten. Mijn heup deed pijn, maar mijn stem was vast.

“Claire,” zei ik, “ik heb nooit iets van je gevraagd. Alleen water. En een beetje vriendelijkheid.”

Ze begon te huilen.

“Daniel,” riep ze, “ik voelde me onzichtbaar! Alles draaide om haar! Ik was bang je te verliezen!”

Daniel stond op.

“En daarom besloot je haar weg te sturen?” vroeg hij rustig. “Zonder mij iets te zeggen?”

Hij haalde diep adem.

“Mijn moeder is geen rivaal.”

De stilte die volgde was zwaar.

Toen wees Daniel naar de sleutelbos in de doos.

“Die sleutels,” zei hij, “zijn van een appartement. Gelijkvloers. Dicht bij een park. Volledig aangepast…………..

Lees verder op de volgende pagina.