Aan mij.

Zijn maîtresse was geen geheim meer.

Niet nadat ik de foto’s had doorgestuurd naar precies de juiste mensen.

Tegen de middag belde hij opnieuw.

Ik nam op.

“Wat heb je gedaan?” Zijn stem was schor. Paniekerig.

“Wat jij me dwong te doen,” antwoordde ik kalm.

“Je kunt dit niet maken. Dat bedrijf is mijn leven!”

“Net zoals ik dacht dat jij het mijne was.”

Stilte.

Toen hoorde ik zijn ademhaling versnellen.

Voor het eerst klonk hij bang.

Om vier uur ’s middags ontving ik een bericht van de bank.

Rekeningen bevroren.

Kredietlijnen stopgezet.

Leo’s wereld stortte sneller in dan hij had gedacht.

En toen… precies vierentwintig uur later… zag ik hem.

Ik zat in de hotellobby, een deken om mijn schouders, een kop thee in mijn handen. Mijn lichaam was nog zwak, maar mijn rug was recht.

De deuren gingen open.

Leo strompelde naar binnen alsof hij jaren ouder was geworden in één nacht. Zijn ogen rood. Zijn pak gekreukt. Zijn trots verdwenen.

Hij zag me — en zonder aarzeling liet hij zich op zijn knieën vallen.

Mensen staarden. Fluisterden.

Het kon me niets schelen.

“Alsjeblieft,” snikte hij. “Kom terug. Ik kan dit niet zonder jou. Ik heb een fout gemaakt.”

Ik keek hem aan. Lang. Zwijgend.

“Je had gelijk,” zei ik uiteindelijk.

“Ik ben ziek geweest.”

Hij knikte heftig, wanhopig.

“Maar weet je wat kanker me heeft geleerd?” vervolgde ik zacht.

“Wat echt giftig is… is blijven bij iemand die je ziel opeet……………

Lees verder op de volgende pagina.