“De weddingplanner heeft net iets ontdekt. De jurk is gisterenavond nog aangepast… door een andere kleermaker.”

Mijn wenkbrauwen schoten omhoog.

“Een andere kleermaker?”

“Ja. Sophie vertelde iedereen dat jij ‘niet beschikbaar’ was en dat ze iemand anders had laten ‘verbeteren’ wat jij zogenaamd verkeerd had gedaan. Die persoon heeft de naden losgemaakt en opnieuw vastgezet. Maar blijkbaar… niet goed.”

Ik sloot mijn ogen.

Dus dat was het.

Ze had mijn werk uit elkaar laten halen. Ze had iemand anders aan mijn steken laten komen. En nu… nu stortte alles letterlijk uit elkaar.

“Claire,” zei Nina voorzichtig, “ze vragen of je kunt komen. Sophie zegt dat jij dit moet oplossen.”

Ik keek naar mijn moeder, die rustig sliep op de bank, haar ademhaling zwaar maar regelmatig. Ik dacht aan de lange nachten. Aan mijn pijnlijke vingers. Aan het geld dat ik had uitgegeven aan stof die ik me nauwelijks kon veroorloven.

“Ik kom niet,” zei ik rustig.

“Wat?” vroeg Nina.

“Ik kom niet,” herhaalde ik. “Ik ben geen deel meer van haar leven. En zij is geen deel meer van het mijne.”

Ik hing op voordat ze kon antwoorden.

De volgende ochtend werd ik wakker met een vreemd gevoel van rust. Geen berichten van Sophie. Geen gemiste oproepen. Alleen stilte.

Tot mijn telefoon opnieuw trilde.

Dit keer was het geen onbekend nummer.

Het was Sophie’s moeder.

“Claire,” begon ze, haar stem gespannen maar beheerst. “We moeten praten.”

“Ik denk niet dat dat nodig is,” antwoordde ik beleefd.

“Het is wél nodig,” zei ze scherp. “Mijn dochter is vernederd. Haar trouwdag is verwoest. En iedereen weet dat jij die jurk hebt gemaakt.”

Ik ademde diep in.

“Mevrouw, ik heb bewijs. Berichten. Afspraken. Foto’s van de jurk vóór de wijzigingen. En Sophie heeft zelf toegegeven dat ze iemand anders eraan heeft laten werken.”

Er viel een lange stilte.

“Dat… heeft ze ons niet verteld,” zei haar moeder uiteindelijk.

“Dat verbaast me niet,” antwoordde ik………..

Lees verder op de volgende pagina.