Ik heb haar nooit verteld hoe pijn het deed.

Ze had al genoeg lasten gedragen.

Toen kreeg ze een hartaanval.

Plotseling. Onverwacht.

En het enige wat ik kon denken was:

Als we meer geld hadden gehad… had ze dan nog geleefd?

Mensen zeiden dat ik niet naar de diploma-uitreiking hoefde te gaan.

Maar zij had daar jarenlang van gedroomd.

Ze zei altijd:

“Op een dag zie ik jou daar staan, en dan weet ik dat alles het waard was.”

Dus ging ik.

Ik zat tussen dezelfde mensen die haar hadden bespot.

Die nooit wisten wie ze werkelijk was.

En toen werd mijn naam geroepen.

Ik liep het podium op.

Mijn handen trilden.

De zaal werd stil.

Ik keek naar hen.

Naar al die gezichten.

En ik zei:

“Mijn grootmoeder heeft jullie duizenden lunches geserveerd.

Dus vandaag serveer ik jullie de waarheid —

een waarheid die jullie nooit wilden proeven.”

Je kon een speld horen vallen.

Ik vervolgde………….

Lees verder op de volgende pagina.