“Maar daarom ben je toch familie?” zei ik voorzichtig. “Om elkaar te steunen?”

Linda keek me aan, haar blik breekbaar. “Ik was bang dat ik jullie tot last zou zijn.”

Ava kroop intussen dichter naar haar oma toe en pakte haar hand. “Doet het pijn, oma?”

Linda glimlachte door haar tranen heen. “Soms wel, lieverd. Maar vandaag gaat het.”

Thomas veegde met zijn hand over zijn gezicht. “Mam… waarom heb je niets gezegd? We belden je. We kwamen langs.”

“Omdat ik mezelf niet herkende,” antwoordde ze. “Ik wilde niet dat je me zou herinneren als die vrouw die altijd moe was, altijd pijn had.”

De kamer voelde ineens klein. Alles wat eerst verdacht en schokkend leek, voelde nu vooral verdrietig.

Maar het verhaal was nog niet voorbij.

“Ik heb nog iets,” zei Linda zacht. Ze haalde diep adem. “Iets wat ik eigenlijk helemaal niet wilde delen.”

Ze keek Thomas recht aan.

“Ik ga mijn huis verkopen.”

Hij schrok zichtbaar. “Wat? Waarom?”

“Omdat ik het niet meer alleen red,” zei ze. “Ik heb hulp nodig. En… ik wil dichter bij jullie zijn.”

De woorden hingen in de lucht.

Ik zag hoe Thomas worstelde — zijn moeder, altijd onafhankelijk, altijd trots, die nu toegaf dat ze hulp nodig had.

“Waarom heb je dit allemaal opgekropt?” vroeg hij uiteindelijk…………..

Lees verder op de volgende pagina.