Mijn dochter keek van mij naar haar vader.

“Mama?” zei ze vrolijk. “Je kent Molly al!”

Ik ging door mijn knieën en glimlachte naar haar.

“Ga even bij papa zitten, lieverd.”

Ze gehoorzaamde, nietsvermoedend.

Ik stond weer op en keek mijn man recht aan.

“Hoe lang?” vroeg ik.

Hij opende zijn mond, sloot hem weer. Molly nam het woord.

“Luister,” zei ze zacht. “Dit is niet wat je denkt.”

Ik draaide me naar haar.

“Mijn dochter tekent jou groter dan mij. Ze ziet jou vaker dan ik in het weekend. Dat is wat ik denk.”

Mijn man stond op.

“Niet hier,” fluisterde hij.

“Juist hier,” antwoordde ik. “Hier waar mijn kind leert wie normaal is.”

Er viel een stilte. Mensen om ons heen luisterden. Molly’s zelfverzekerde houding begon te barsten.

“Ik wist niet dat je het niet wist,” zei ze uiteindelijk. “Hij zei dat jullie uit elkaar groeiden. Dat jij altijd werkte.”

Ik lachte kort. Zonder humor…………

Lees verder op de volgende pagina.