Aller au contenu“Mag ik de blauwe jas?” vroeg hij hoopvol.
We begonnen allebei te lachen door onze tranen heen.
“Ja,” zei ik. “Je krijgt de blauwe jas.”
Die avond zat ik naast Mark op de bank.
Voor het eerst in maanden voelde de stilte niet koud.
“We hadden bijna elkaar verloren,” fluisterde ik.
Hij kneep in mijn hand.
“Ik was gewoon bang.”
“De volgende keer,” zei ik, “wees bang met mij samen.”
Drie maanden later stond Liam in een ziekenhuisgang, hand in hand met ons.
De operatie was gepland.
De blauwe winterjas hing over de stoel naast ons.
En terwijl ik naar mijn man keek — mager, moe, maar sterk — kreeg ik opnieuw kippenvel.
Niet van angst.
Maar van de enorme, stille liefde die bijna onzichtbaar was geweest.
En die twintig dollar?
Dat bleek nooit het echte probleem te zijn geweest.