In de zwarte fluwelen doos lag mijn verlovingsring.

Die waarvan ik dacht dat ik hem maanden geleden was kwijtgeraakt.

Onder de ring zat een opgevouwen briefje.

Mijn handen trilden toen ik het openvouwde.

« Ik verkoop hem als het nodig is. Maar pas als ik echt geen andere keuze meer heb. Liam zal lopen. Dat beloof ik. — M. »

Mijn adem stokte.

Hij was niet afstandelijk.

Hij was niet geheimzinnig.

Hij was wanhopig.

Ik liet het briefje uit mijn handen vallen en barstte in tranen uit op de koude garagevloer.

Al die maanden had ik gedacht dat hij gokte. Of loog. Of misschien een ander had.

Maar hij had in stilte alles opgeofferd.

Voor onze zoon.

Voor Liam.

Ik dacht aan gisteren in de winkel.

De jas van twintig dollar.

De blik in zijn ogen — niet hard, niet boos.

Paniek.

Ik hoorde de voordeur dichtslaan.

Mark was thuis.

Mijn hart begon te bonzen.

Zijn voetstappen kwamen dichterbij, toen stopten ze abrupt bij de garagedeur.

Hij zag het opengebroken slot.

Hij kwam naar binnen gerend.

“Sarah? Wat doe je—”

Hij stopte toen hij mij op de grond zag zitten. Het opengebroken kluisje. De papieren overal verspreid.

Zijn gezicht werd bleek.

“Het spijt me,” fluisterde ik. “Ik dacht… ik dacht dat je—”

Hij sloot zijn ogen even.

“Dat ik wat?” vroeg hij zacht.

“Dat je ons verstopte geld uitgaf. Dat je… iets deed achter mijn rug.”

Hij knielde tegenover me neer.

Hij zag er zo moe uit. Mager. Uitgeput.

“Ik wilde je geen hoop geven als het niet zou lukken,” zei hij schor. “De verzekering dekt het grootste deel niet. Ze noemen het ‘gedeeltelijk cosmetisch’. Alsof onze zoon pijn voor de lol heeft.”

Zijn stem brak.

“Ik werk overuren. Ik verkoop spullen online. Ik eet minder tijdens de lunch. Alles gaat naar dat fonds.”

Mijn ogen vulden zich opnieuw met tranen.

“Maar een winterjas…” fluisterde ik.

Hij sloeg zijn blik neer.

“Ik was bang dat als we nu twintig dollar uitgeven… er iets onverwachts komt. Een rekening. Een boete. Iets dat ons weer maanden terugzet.”

Hij keek me aan, en voor het eerst zag ik de angst die hij al die tijd had gedragen………….

Lees verder op de volgende pagina.