Ik vergat hoe ik moest ademen toen ik de doos verder opende.

Onder de brief lag geen geld.

Geen juwelen.

Geen documenten van een geheime erfenis.

Er lag een grote, zorgvuldig ingepakte houten kist.

Mijn handen trilden terwijl ik het deksel optilde.

Binnenin lagen mappen. USB-sticks. Een harde schijf. En bovenop alles… vier aparte enveloppen, elk met een naam.

De namen van mijn kleinkinderen.

Mijn hart brak opnieuw.

Ik pakte de brief weer vast en las verder.

“Mama, als je dit leest, betekent het dat ons noodplan in werking is getreden. Dit pakket werd maanden geleden klaargemaakt. Niet omdat we een ongeluk verwachtten… maar omdat we wisten dat er risico’s waren.”

Risico’s?

Mijn ogen gleden haastig verder.

“Je weet dat Daniel en ik de afgelopen jaren betrokken waren bij een groot project. Wat je niet wist, is dat we interne fraude ontdekten binnen het bedrijf waarvoor we werkten.”

Mijn adem stokte.

“We hebben bewijs verzameld. We wisten dat het gevaarlijk was. Daarom hebben we alles veiliggesteld — voor het geval dat.”

Mijn knieën werden slap. Ik ging op de stoel zitten.

Ze had dit gepland.

Ze had iets vermoed.

Mijn handen begonnen opnieuw te beven toen ik verder las.

“In deze doos zit bewijs van grootschalige financiële misdrijven. Als wij er niet meer zijn, moet jij beslissen wat je ermee doet. Maar eerst — zorg voor de kinderen. Alles wat we hadden, hebben we juridisch veiliggesteld voor hen.”

Ik keek naar de mappen.

Daarop stond: Vertrouwelijk.

Ik opende één map.

Banktransacties. Contracten. Handtekeningen.

Dit was geen klein geheim.

Dit was groot.

Heel groot.

Maar toen zag ik iets anders in de doos.

Een kleinere doos, verzegeld.

Daarop stond:

“Voor mama – persoonlijk.”

Mijn handen voelden plots zwaar.

Ik maakte het open.

Binnenin lag een map met officiële documenten.

En een notariële akte.

Mijn ogen vulden zich met tranen terwijl ik las:

Mijn dochter en haar man hadden een levensverzekering afgesloten — een grote.

En ze hadden een stichting opgericht.

Voor hun kinderen.

Beheerd… door mij.

Niet alleen dat.

Er zat ook een overdrachtsdocument bij van een huis.

Een volledig afbetaald huis.

Op mijn naam — zolang ik leefde.

Mijn dochter had geweten dat mijn pensioen niet genoeg was.

Ze had alles geregeld…………

Lees verder op de volgende pagina.