Mijn adem stokte opnieuw. Die cursus… die had mijn leven veranderd. Daar had ik ontdekt dat ik talent had. Dat ik ergens goed in was.

“Ik heb al je tekeningen bewaard. Ze liggen op zolder, in een blauwe doos. Ik keek er vaak naar als niemand thuis was.”

Ik sloot mijn ogen. Al die jaren. Al die stiltes. En toch had hij gekeken. Gezien.

“Ik hou van je, Lucy. Ik heb het alleen nooit hardop durven zeggen.

Het spijt me.

— Mark”

—

Ik bleef zitten, de brief tegen mijn borst gedrukt, terwijl de kamer langzaam weer tot leven leek te komen. Het tikken van een klok. Het zachte schuiven van een stoel ergens achter me. De advocaat zei iets, maar ik hoorde hem nauwelijks.

Buiten, op de gang, hoorde ik stemmen. Ava huilde. Mijn moeder sprak gejaagd, haar woorden scherp, verward. Voor het eerst voelde ik geen schuld. Geen schaamte. Alleen verdriet—en een vreemd soort rust.

De dagen daarna waren moeilijk. Mijn moeder sprak nauwelijks tegen me. Ava vermeed me volledig. Ik begreep hun pijn, maar ik kon hun woede niet dragen. Niet nu. Niet na die brief.

Een week later ging ik naar het huis. Ons huis—maar het voelde ineens anders. Stillere muren. Alsof Mark nog ergens aanwezig was……..

Lees verder op de volgende pagina.