Aller au contenu
Hij vertrok zonder nog iets te zeggen.
—
Een week later kregen mijn zonen officieel bericht:
hun plaats in het programma bleef behouden.
Meer nog—de universiteit startte een intern onderzoek naar belangenverstrengeling.
Evan nam “vrijwillig” ontslag.
—
Die avond zaten we samen aan tafel. Geen tranen. Geen geschreeuw. Alleen rust.
“Het spijt ons,” zei Noah zacht. “Dat we twijfelden.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Hij heeft jullie gemanipuleerd. Dat is niet jullie schuld.”
Liam pakte mijn hand.
“Dank je dat je nooit bent weggegaan.”
Ik glimlachte.
“Ik ben jullie moeder. Dat was nooit een optie.”
Buiten ging de zon onder.
En voor het eerst in jaren voelde het alsof de toekomst—onze toekomst—eindelijk veilig was.