“Mijn naam is Mark,” zei hij uiteindelijk. “Ik kwam hier om je bang te maken. Om je te laten voelen wat wij voelen.”

Hij schudde zijn hoofd. “Maar dat zou niet eerlijk zijn.”

Achter me klonk gelach. Mijn oudste zoon was zijn broer aan het plagen. Het geluid leek Mark te raken.

“Je bent ook alleenstaand, hè?” vroeg hij plots.

“Ja,” zei ik. “Sinds een jaar.”

Hij knikte begrijpend. “Mijn zus ook. Haar man is verdwenen toen de medische rekeningen begonnen.”

Zijn kaak spande zich aan.

“Ik heb haar de $300 gegeven,” zei hij. “Ze wil het je terugbetalen.”

Ik schudde mijn hoofd. “Dat hoeft niet.”

Hij keek me verbaasd aan. “Waarom niet?”

“Omdat ik weet hoe het voelt,” antwoordde ik. “Om geen keuze te hebben.”

Mark zweeg lang. Toen haalde hij iets uit zijn jaszak en stak het naar me uit. Een envelop.

“Neem dit,” zei hij. “Niet voor jou. Voor je kinderen. Schoolspullen. Wat dan ook.”

Ik twijfelde even, maar nam het aan. “Dank je.”

Hij knikte. “En… het spijt me van daarnet.”

“Excuses aanvaard,” zei ik.

Net toen hij zich omdraaide om weg te gaan, vroeg ik: “Hoe gaat het met de kleine?”

Een flauwe glimlach verscheen op zijn gezicht. “Dankzij jou? Goed. Hij lachte vanochtend voor het eerst in dagen.”

Dat bleef bij me hangen.

Die avond belde mijn telefoon. Een onbekend nummer.

“Hallo?” zei ik.

“Met Anna,” klonk een zachte stem. “De vrouw uit de apotheek………….

Lees verder op de volgende pagina.