„Jullie twee! Wat een prachtige verschijning samen! Kom, kom, ga staan onder de boog met de lichtjes. Moeder en zoon, toch? Dit wordt een prachtige foto.”

Mijn moeder glimlachte onzeker. „Dank u,” fluisterde ze.

We gingen staan onder de boog, mijn arm in die van haar. De lampjes boven ons twinkelden alsof ze speciaal voor dit moment waren ontstoken. De fotograaf telde af — drie, twee, één — en op dat moment zag ik mijn moeder echt glimlachen. Niet onzeker. Niet bang. Maar trots. Trots op zichzelf. Op mij. Op ons.

Na een paar foto’s liepen we naar de zaal waar het bal werd gehouden. De muziek dreunde zacht door de muren, een mix van popnummers en klassieke dansliedjes. Mijn moeder keek om zich heen alsof ze een andere wereld binnenstapte. „Ik kan niet geloven dat ik dit echt meemaak,” zei ze.

„Mam,” antwoordde ik, „je verdient dit al achttien jaar.”

Binnen hing een zee van lichtjes aan het plafond, als sterren in een melkweg die speciaal voor ons was neergedaald. Groepjes leerlingen stonden te praten, anderen dansten. En ja — mensen keken. Vooral naar mijn moeder. Maar niet op de manier waar ze bang voor was. Ik hoorde fluisteringen. „Wat ziet ze er prachtig uit.” „Wow, ik dacht dat ze zijn oudere zus was.” „Respect, man.”

Mijn moeder hoorde het niet allemaal, maar ik wel. En ik koesterde elk woord.

We waren nog geen minuut binnen toen Brianna op ons af stormde. Haar wangen waren rood, haar ogen glommen niet van woede maar van schaamte. Ze keek naar Mike, die haar strak aankeek. „Papa… ik wil sorry zeggen.”

Mike kruiste zijn armen. „Voor wie?”

Brianna draaide zich naar mijn moeder, die nog steeds zijn hand vast had. „Voor u. Ik… ik was jaloers, denk ik. Mijn vriendinnen zeiden dat het raar was, en ik wilde grappig doen. Maar het was gemeen. En het spijt me.”

Mijn moeder keek haar lang aan. Niet hard. Maar diep, alsof ze probeerde te zien of de excuses echt waren. Toen knikte ze langzaam. „Dank je, Brianna.”

Brianna keek naar mij. „En jij… ik had geen recht om zo te doen. Je moeder is geweldig.”

„Dat weet ik,” zei ik kalm.

Brianna zuchtte diep, draaide zich om en liep terug naar haar groep. Haar glitterjurk ruiste zacht, alsof zelfs die het had opgegeven om indruk te maken.

Mike knipoogde naar me. „Goed gedaan,” fluisterde hij……………

Lees verder op de volgende pagina