Ik voelde een steek in mijn borst, een mengeling van schaamte en verdriet. ‘Het spijt me,’ zei ik onmiddellijk. ‘Ik weet dat dat weinig betekent, maar… ik wist het werkelijk niet. Mijn geheugen…’

Ze knikte, niet verwijtend maar begrijpend. ‘Claire vertelde me erover. Ze zei dat u veel bent kwijtgeraakt door het ongeluk. Niet alleen herinneringen, maar ook mensen.’

We bestelden koffie, meer om onze handen bezig te houden dan uit echte dorst. Daarna begon ze te vertellen — voorzichtig, bedachtzaam, alsof ze bang was mij te overladen.

‘Mijn moeder… uw vriendin van vroeger… heeft u nooit iets gevraagd. Ze wilde alleen dat ik wist wie mijn vader was. Ik heb er lang over gedaan om u te zoeken. Toen ik eindelijk contact zocht, woonde u al met Claire samen. En kort daarna…’ Ze zweeg even. ‘Toen was er het ongeluk.’

Ik keek naar mijn kop koffie, niet in staat haar aan te kijken. ‘En daarna ben ik je vergeten.’

‘Claire heeft me nooit de schuld gegeven’, zei ze. ‘Ze zei dat u zelfs niet wist dat ik contact had gezocht. Ze vond dat u tijd nodig had om opnieuw te bouwen wat u had verloren.’

Ik voelde een brok in mijn keel. Claire had dus al die tijd geweten wie deze jonge vrouw was… en had ervoor gekozen het geheim met zich mee te dragen. Niet uit bedrog, maar uit bescherming. Haar volledige brief kreeg nu een nieuwe betekenis.

‘Waarom heb je Claire geschreven?’ vroeg ik zacht.

‘Omdat ze de enige was die luisterde,’ antwoordde Amélia, met een trieste glimlach. ‘Ze zei dat ik geduld moest hebben. Dat u op een dag klaar zou zijn om te weten dat u niet alleen twee kinderen had… maar drie.’

Ik knikte langzaam. De woorden waren als een zware last, maar tegelijk voelde ik een onverwarmde warmte. Iets in mij wilde haar geloven, haar omarmen, haar verleden begrijpen.

‘Je hebt mijn ogen,’ murmelde ik zonder na te denken.

Ze glimlachte opnieuw, dit keer oprechter. ‘Dat zei mijn moeder ook altijd………

Lees verder op de volgende pagina