Er viel een stilte. De spanning in de kamer was zo dik dat Emma het bijna kon voelen op haar huid. Buiten tikte de regen zacht tegen het raam, alsof de wereld wist dat iets groot ontrafeld werd.

Plotseling schrok Laura op van een gedachte.

“We moeten weten wat Caroline precies van plan is. Als ze met iemand samenwerkt, dan mogen we niet blind afwachten.”

Emma keek naar haar moeder, verrast door haar vastberaden toon.

“Wat wil je doen?”

“Ik bel haar,” zei Laura. “Maar jij zegt niets. Jij luister alleen.”

Ze pakte haar telefoon en tikte het nummer van Caroline in. Het duurde even voordat er opgenomen werd.

“Laura?” klonk Caroline’s stem, scherp maar beheerst. “Ik was net onderweg naar je.”

“Caroline,” zei Laura, haar stem strak. “Ik hoorde dat je hier was. Je had me iets kunnen laten weten.”

Aan de andere kant bleef het even stil.

“Het was beter dat je het niet wist,” zei Caroline uiteindelijk. “Ik heb de envelop meegenomen. Het is tijd.”

“Voor wat?” vroeg Laura.

Caroline aarzelde. Dat alleen al was vreemd; ze aarzelde nooit.

“Hij heeft opnieuw contact gezocht,” zei ze tenslotte. “Hij wist dat jij nog iets had. Ik heb het veiliggesteld zodat jij vanavond naar de politie kunt gaan zonder dat iemand je volgt.”

Emma voelde haar hart overslaan.

Hij?

Bedoelde Caroline… haar vader?

Laura’s gezicht werd bleek. “Caroline… hoe zeker ben je hiervan?”

“Zeker genoeg,” antwoordde Caroline. “Maar luister goed: laat Emma niet alleen vanavond. Geen minuut. Hij denkt dat jij nog steeds informatie hebt. Als hij wanhopig wordt, kan hij… keuzes maken.”

Laura zette haar kaak op slot. “Ik begrijp het. Waar ontmoet ik je?”

“In mijn kantoor,” zei Caroline. “Zes uur. Ik leg alles uit.”

De lijn werd verbroken.

Laura bleef met de telefoon in haar hand zitten, haar ogen glanzend van spanning en zorgen. Emma zag het, en voor het eerst voelde ze hoe diep haar moeder haar wilde beschermen — zelfs door te zwijgen, zelfs door te vluchten…..

Lees verder op de volgende pagina