“Maar zo werkt het niet,” zei ik rustig. “Een kind is geen pleister op een slechte wond.”

Hij keek naar zijn handen. “Ik weet dat ik afwezig ben geweest. Ik weet dat jij alles doet. Soms… denk ik dat ik geen idee heb hoe een vader hoort te zijn.”

Dat was de eerste eerlijke zin die hij in maanden had uitgesproken.

“En toch wil je nog een kind,” zei ik.

Hij knikte, schaamtevol. “Omdat ik dacht dat het me beter zou maken. Alsof… meer verantwoordelijkheid me zou dwingen om te veranderen.”

Ik ademde langzaam in. Zijn woorden waren pijnlijk eerlijk, maar ook naïef. “Verandering begint niet met een baby. Het begint met keuzes. Dagelijkse keuzes. Kleine dingen. Hulp aanbieden. Je kinderen aandacht geven. Je partner respecteren.”

Hij knikte langzaam.

We praatten uren. Over het verleden, over alles wat ik jarenlang had ingeslikt, over het feit dat ik me vaak alleen voelde ook al woonden wij samen. Ik vertelde hem dat ik uitgeput was — niet door het moederschap, maar door het gevoel alles alleen te moeten dragen……….

Lees verder op de volgende pagina