De jongen trok harder aan de mouw van zijn moeder.

“Mam… stop.”

Zijn stem was niet luid, maar wel scherp genoeg om door de spanning in de zaal te snijden.

De vrouw zuchtte geïrriteerd en probeerde haar arm los te trekken. “Niet nu, Oliver.”

Maar hij liet niet los.

Zijn ogen gingen van haar… naar Melissa.

En toen zei hij iets dat niemand had verwacht.

“Die stof… die herken ik.”

De vrouw verstijfde een fractie van een seconde.

“Waar heb je het over?” siste ze.

Oliver wees naar de jurk van Melissa.

“Die sjaaltjes… die lagen in papa’s kast. In die doos die jij hebt meegenomen na de… na de verkoop.”

Een fluistering ging door de zaal.

Ik voelde mijn hart een slag overslaan.

De vrouw lachte nerveus. “Je verzint dingen.”

Maar Oliver schudde zijn hoofd.

“Niet waar. Papa zei dat ze van een vrouw waren die ze zelf had ontworpen. Dat ze speciaal waren.”

Hij keek nu rechtstreeks naar mij.

“Mijn papa heeft ooit met iemand samengewerkt die zulke dingen maakte. Hij zei dat ze heel getalenteerd was… maar dat ze ziek werd.”

Mijn keel werd droog.

Melissa kneep zacht in mijn hand.

De vrouw’s glimlach was volledig verdwenen.

“Oliver, dat is genoeg,” zei ze strak.

Maar hij ging door, alsof hij eindelijk iets durfde te zeggen wat hij al langer wist.

“Die doos had een naam erop,” zei hij. “Ik heb het gezien.”

Een stilte.

“Welke naam?” vroeg iemand achter ons zacht.

Oliver slikte.

Toen sprak hij het uit.

De naam van mijn vrouw.

Het was alsof de tijd even stil stond.

De ogen van de vrouw flitsten naar mij. Voor het eerst zat er geen arrogantie meer in haar blik.

Alleen… paniek.

“Dat is toeval,” zei ze snel. “Een gewone naam.”

Maar haar stem trilde…………….

Lees verder op de volgende pagina.