Aller au contenuEerst aarzelend.
Toen luider.
Sommigen huilden. Anderen knikten met respect.
Ik pakte de handen van mijn kinderen.
Terwijl we weg liepen, hoorde ik achter me chaos. Stemmen. Verwijten. Een man die zijn zorgvuldig gebouwde leugen zag instorten.
Buiten scheen de zon.
Harry keek naar me op en zei zacht: “Mam… wist je dit allemaal al?”
Ik glimlachte.
“Nee, lieverd. Maar ik wist één ding zeker.”
“Wat?”
“Ik zou nooit iemand laten winnen die dacht dat mijn liefde zwakte was.”
En terwijl de deuren achter ons sloten, wist ik:
Dit was geen wraak.
Dit was rechtvaardigheid.