De technicus bij de geluidsinstallatie knikte lichtjes naar mij.

Op dat moment voelde ik iets wat ik al jaren niet meer had gevoeld: rust.

“Alsjeblieft,” zei ik kalm.

Een seconde later vulde Oliver’s stem de hele ruimte.

“Na het huwelijk neem ik haar huis en haar spaargeld. Ze eindigt met niets. Perfect. Ik kan niet wachten om haar te dumpen. Ze walgt me.”

Een collectieve hap naar adem ging door de zaal.

Niemand bewoog. Niemand sprak.

Het was alsof de tijd zelf even stopte.

Sarah sprong overeind.

“ZET DAT UIT!” schreeuwde ze, haar gezicht lijkbleek. “DIT IS GEMANIPULEERD!”

Maar toen klonk haar eigen stem, scherp en duidelijk:

“Heeft ze al getekend?”

En Oliver’s lach.

Zelfvoldaan. Wreed.

Mijn kinderen draaiden zich langzaam naar Oliver om.

Harry’s vuisten balden zich.

De tweeling keek hem aan alsof ze hem voor het eerst zagen.

Oliver’s knieën begonnen te trillen.

“Sharon… luister… dit is niet wat het lijkt…” stamelde hij.

Ik stapte naar voren. Geen woede. Geen tranen.

“Je hebt gelijk,” zei ik rustig. “Het is erger.”

Ik draaide me naar de gasten.

“Veel van jullie wisten dat Oliver erop stond dat ik vlak voor het huwelijk ‘administratieve documenten’ zou ondertekenen. Wat niemand wist, is dat ik een kopie heb laten controleren door mijn advocaat.”

Ik haalde een map tevoorschijn.

“Die papieren zouden mij alles afnemen. Mijn huis. Mijn spaargeld. De toekomst van mijn kinderen.”

Sarah zakte terug op haar stoel.

Oliver probeerde naar mij toe te komen, maar twee gasten hielden hem instinctief tegen.

“Maar,” vervolgde ik, “wat hij niet wist, is dat ik hem ook iets liet ondertekenen…………..

Lees verder op de volgende pagina.