En zo gebeurde het: enkele weken later kwamen er werklui om de garage steen voor steen af te breken. Mijn buurman keek van een afstand toe, zichtbaar gefrustreerd. Voor mij voelde het als gerechtigheid. Niet omdat ik hem iets slechts gunde, maar omdat ik mijn recht had verdedigd.
Vandaag staat mijn tuin er weer zoals ik het wilde: open, groen en vol leven. Mijn kinderen spelen er elke dag, zonder dat er een schaduw van een illegale garage overheen valt. Het hele voorval heeft me één ding duidelijk gemaakt: je moet nooit bang zijn om voor je rechten op te komen, ook niet als je alleenstaande moeder bent. Vastberadenheid, kennis en kalmte zijn soms sterker dan welke muur van beton dan ook.
