Maar karma – zoals het vaak doet – wachtte niet lang. Net nadat Doreen haar toespraak had afgesloten, liep een man naar haar toe. Hij hield een envelop in zijn hand en zei met een ernstige toon: “Ik heb maar ÉÉN kleine vraag voor u.” De zaal viel stil en iedereen draaide zich om.

De man was de uitvaartondernemer die al weken met mij samenwerkte. Hij keek Doreen recht in de ogen en vroeg: “Heeft u de betaling voor de kist en de bloemen geregeld?” Doreen slikte, haar glimlach verdween langzaam. “Eh… ik… ik dacht… dat iemand anders dat al had gedaan,” stamelde ze.

Het bleef even stil. Ik voelde een mengeling van ongeloof en stille triomf. De uitvaartondernemer vervolgde: “Het klopt dat ik alles in orde heb gebracht, maar de betalingen kwamen van één persoon. En dat bent u niet. U heeft niets bijgedragen. Alles wat uw moeder heeft gekregen, is door haar andere dochter mogelijk gemaakt.”

Er klonk een lichte zucht door de zaal. Mensen die Doreen eerder hadden toegejuicht, begonnen zich ongemakkelijk te voelen. Ze besefte dat iedereen had gezien wat er werkelijk was gebeurd. Haar lippen trilden en ze probeerde nog iets uit te brengen, maar het kwam er nauwelijks uit…

lees meer op de volgende pagina