Aller au contenu
David hielp zijn vader zijn jas uitdoen, trok de stoel naar achteren en wachtte tot hij rustig zat.
De oude man keek even om zich heen, zijn ogen glinsterden van ontzag. “Het is hier mooi,” zei hij zacht. “Je moeder zou dit prachtig gevonden hebben.”
David slikte een brok weg. “Ja, dat zou ze,” antwoordde hij.
Toen het eten werd geserveerd – een kom soep, een stukje vlees, wat aardappelen – probeerde meneer Vermeer zelf te eten. Zijn handen trilden licht. Een lepel soep viel naast de kom, een stukje vlees gleed van de vork en liet een vlek achter op zijn overhemd.
De mensen aan de tafels rondom hen begonnen ongemakkelijk te kijken.
Een vrouw schudde haar hoofd. Een man mompelde iets tegen zijn vrouw.
David voelde de blikken op zijn rug branden, maar hij bleef kalm.
Hij glimlachte naar zijn vader en zei rustig: “Geeft niet, pa. Hier, ik help u even.”
Hij pakte een servet, depte voorzichtig de vlekken weg en sneed het vlees in kleine stukjes. Zijn vader keek hem dankbaar aan, maar ook een beetje beschaamd.
“Ik word echt een last, hè?” fluisterde hij.
“U bent nooit een last,” zei David beslist. “U bent mijn vader…….