« Dit moet een vergissing zijn, » sputterde hij. « Ze had geen geheimen voor mij! »

Maar de notaris hield zijn hand op. « Mevrouw heeft dit persoonlijk gedeponeerd. Haar handtekening, haar instructies. Hier valt niet over te discussiëren. »

Met trillende vingers opende ik het slot. Binnenin lag een fluwelen zakje en een tweede brief. Uit het zakje haalde ik een klein zilveren medaillon, dat ik meteen herkende. Mijn moeder droeg het altijd toen ik klein was. Het bevatte een foto van ons samen, ik als peuter op haar schoot. De ketting glansde nog steeds, alsof de tijd er niet aan had kunnen knagen.

Ik slikte de tranen weg terwijl ik de brief las:

« Dit medaillon is voor jou. Maar er is meer. Ik heb gespaard, jarenlang, op een rekening die alleen op jouw naam staat. Het is niet veel vergeleken met het huis en de bezittingen, maar ik wilde zeker weten dat jij iets zou hebben dat niemand je kan afnemen. Gebruik het om je dromen waar te maken, wat die ook zijn. Vergeet nooit dat jij mijn grootste trots was. »

De woorden brandden zich in mijn hart. Voor het eerst sinds haar overlijden voelde ik haar aanwezigheid weer, dichtbij en liefdevol.

Mijn stiefvader mompelde nog wat, maar niemand luisterde meer naar hem. De rest van de familie keek me met grote ogen aan. Sommigen glimlachten zelfs zacht, alsof ze blij waren dat mijn moeder op haar manier nog voor gerechtigheid had gezorgd…..

lees meer op de volgende pagina