Dat leek onmogelijk — Buddy was uit het asiel gekomen, zonder geschiedenis. Toch voelde het allemaal te toevallig.

Onder de foto’s lag nog iets: een klein zilveren sleuteltje. Geen uitleg, geen adres. Alleen een gegraveerde letter: M.

We besloten de volgende dag terug te gaan naar het ziekenhuis, in de hoop meer te leren. De verpleegkundige die ons de envelop had gegeven, keek verbaasd. “Oh, mevrouw Margaret? Ze woonde hier vlakbij, op Elm Street. Het huis staat al jaren leeg. Misschien vinden jullie daar iets.”

Die avond reden we erheen. Buddy zat tussen ons in, rustig maar alert. Het huis was oud, met witte verf die afbladderde, maar de tuin was nog verzorgd — alsof iemand er recent geweest was.

Het sleuteltje paste perfect op de achterdeur. Binnen rook het naar lavendel en oud papier. Op de schoorsteenmantel stonden foto’s: Margaret, haar familie, en weer — dezelfde hond, dezelfde blik als Buddy…………

Lees verder op de volgende pagina