Buddy liep meteen naar de hoek waar het licht op de vloer viel. Hij snuffelde, draaide rond, en begon met zijn poot tegen een oud tapijt te duwen. Onder het stof kwam een metalen ring tevoorschijn — een luik in de vloer.

Jake en ik keken elkaar aan. “Dat was er niet eerder,” fluisterde ik.

We trokken het luik open. Een geur van oud hout en stof steeg op. Binnen lag een kleine houten kist, bedekt met een doek. Ik tilde het voorzichtig eruit. Er zat een briefje bovenop, in hetzelfde handschrift als de envelop.

« Voor wie me vond toen ik verloren was. »

Mijn hart sloeg sneller. Ik opende de kist langzaam. Binnenin lagen foto’s — tientallen oude zwart-witfoto’s van mensen, honden, landschappen. Op één foto herkende ik Margaret, veel jonger, met een hond die verdacht veel op Buddy leek.

Jake floot zacht. “Dat kan toch niet…?”

Ik pakte de foto op. Op de achterkant stond geschreven:

« Buddy, 1998 – mijn trouwste vriend. »

Ik keek naar onze hond. Buddy zat stil, zijn kop schuin, ogen glanzend alsof hij iets begreep.

Jake slikte. “Ze zei dat we geen idee hadden wie ze was… misschien was Buddy ooit van haar….

Lees verder op de volgende pagina