Ik klopte zachtjes op het raam.

Ze schrok even, maar toen ze me herkende, glimlachte ze moe:

– “Goedenavond, jongen. Ik had niet verwacht iemand te zien.”

Ik vroeg voorzichtig:

– “Mevrouw Madison, waarom slaapt u hier? Het is ijskoud, en u hebt toch een huis?”

Ze zweeg even. Haar blik gleed naar het huis, toen terug naar mij.

– “Het is een lang verhaal, mijn jongen,” zei ze zacht. “Maar maak je geen zorgen, ik red me wel.”

Toch kon ik haar niet zomaar laten zitten.

Ik nodigde haar uit om binnen iets warms te drinken. Mijn vrouw zette een kop dampende chocolademelk voor haar neer, en we hielpen haar haar koude jas uit te doen. Ze ging zitten bij de kachel, haar handen trilden licht toen ze de mok vasthield.

Een tijdje zei niemand iets. Alleen het tikken van de regen tegen het raam vulde de stilte. Toen begon ze te praten — langzaam, alsof elk woord haar iets kostte…..

lees meer op de volgende pagina