Vanessa sprong plotseling op.

“Dit is manipulatie!” riep ze. “Ze hebben die verhalen gehoord van haar!”

Maar de rechter stak zijn hand op.

“Mevrouw, gaat u zitten.”

George sprak nu.

Zijn stem was rustiger dan die van zijn broer.

“Onze oma heeft ons opgevoed,” zei hij. “Ze werkte twee banen.”

Hij keek even naar mij en glimlachte klein.

“En ze maakte thee. Heel veel thee.”

Een paar mensen in de zaal glimlachten.

“Ze kwam naar elke schoolwedstrijd,” ging George verder. “Ze hielp ons met huiswerk. Ze bleef wakker als we ziek waren.”

Hij draaide zich naar Vanessa.

“U kent onze favoriete kleur niet eens.”

Vanessa werd rood.

“Dit is belachelijk,” zei haar advocaat.

Maar de rechter leunde iets naar voren.

“Laat hem uitspreken.”

George haalde diep adem.

“Wij hebben al een moeder,” zei hij.

Hij wees naar mij.

Mijn hart stopte bijna.

Jeffrey knikte.

“En we hebben geen nieuwe nodig.”

De rechtszaal was doodstil.

Zelfs de advocaat van Vanessa zei niets meer.

De rechter keek lange tijd naar de twee jongens.

Toen naar Vanessa.

“Mevrouw,” zei hij langzaam, “kunt u uitleggen waarom u tien jaar lang geen contact hebt gezocht met uw kinderen?”

Vanessa begon iets te zeggen over “persoonlijke omstandigheden” en “tijd om te herstellen”.

Maar haar woorden klonken zwak.

De rechter bladerde door de documenten.

Toen keek hij weer naar de jongens.

“Jullie zijn nu twaalf,” zei hij. “Jullie mening telt.”

Hij sloot het dossier.

“En ik denk dat jullie heel duidelijk zijn geweest.”

Vanessa’s gezicht werd bleek.

“Dus…?” vroeg haar advocaat voorzichtig.

De rechter keek recht naar hem.

“De voogdij blijft volledig bij hun grootmoeder.”

Ik voelde mijn adem eindelijk weer terugkomen.

Maar de rechter was nog niet klaar…………..

Lees verder op de volgende pagina.