Jeffrey haalde diep adem.

De hele rechtszaal was stil. Zelfs het krassen van pennen was gestopt.

Hij keek eerst naar de rechter.

Toen draaide hij zich langzaam naar zijn moeder.

Vanessa glimlachte nog steeds, alsof ze dacht dat haar zoon iets liefs ging zeggen dat haar zaak zou helpen.

Jeffrey’s stem was zacht, maar duidelijk.

“Ze liet ons achter.”

Hij pauzeerde even.

Toen sprak hij de vijf woorden die alles veranderden.

“Wij willen bij oma blijven.”

De stilte in de zaal werd zwaar.

Vanessa’s glimlach verdween langzaam.

George stapte naar voren en ging naast zijn broer staan.

Hij knikte.

“Altijd,” zei hij.

De rechter keek hen aandachtig aan.

“Waarom?” vroeg hij rustig.

Jeffrey keek naar mij.

Ik voelde mijn handen trillen op tafel.

Toen keek hij weer naar de rechter.

“Toen papa stierf,” zei hij, “heeft mama ons naar oma gebracht.”

Zijn stem werd iets sterker.

“Ze zei dat ze geen kinderen wilde.”

Een paar mensen in de rechtszaal fluisterden zacht.

Jeffrey ging verder.

“Wij waren twee jaar oud. We hadden pyjama’s aan. En een vuilniszak met onze spullen………

Lees verder op de volgende pagina.