Ik werd wakker met een doffe pijn in mijn knie. Het gips voelde zwaar, alsof het mijn hele been in een ijzeren greep hield. De stilte in de kamer was dik — geen voetstappen, geen stemmen beneden. Alleen het zachte tikken van de klok aan de muur.

Het briefje lag nog steeds op de grond. Mijn hart bonsde toen ik het openvouwde.

« Rust uit. We doen dit voor je eigen bestwil. »

Mijn adem stokte. Wat bedoelden ze met “voor je eigen bestwil”? Waarom hadden ze de deur op slot gedaan?

Ik probeerde mijn ademhaling te kalmeren. “Collins?” riep ik. Geen antwoord. Alleen het zachte gezoem van de verwarming.

Ik voelde me ineens opgesloten, alsof de muren langzaam dichterbij kwamen. Mijn knie brandde, maar ik kon niet blijven liggen. Met moeite zette ik de krukken tegen het bed en hees mezelf overeind. Elke stap deed pijn, maar ik moest de deur proberen…….

lees meer op de volgende pagina