Aller au contenu
De meisjes aanbaden haar.
Ze noemden haar “Oma Lotte”, hoewel ze geen familie was.
Ze lachten, schilderden samen, en elke keer als ze vertrok, voelde het huis even voller — warmer.
Ik begon me af te vragen: hoe kon ik haar bedanken?
EEN VERRASSING VOOR “OMA LOTTE”
Toen haar verjaardag naderde, had ik een idee.
Samen met de kinderen bakten we een taart — scheef, half aangebrand, maar met liefde gemaakt.
We schreven op een kaart:
“Voor de vrouw die elke ochtend onze harten vult.”
Toen ze die ochtend binnenkwam en de meisjes haar omhelsden, begon ze te huilen.
Ze vertelde ons dat ze zich sinds het overlijden van haar man vaak eenzaam had gevoeld.
“Maar toen ik jullie weerzag,” zei ze zacht, “voelde ik me weer nodig……