We maakten duidelijke afspraken: hij zou Lily zondag om 17.00 uur precies terugbrengen. Ik pakte haar kleine eenhoornrugzak in, vol snacks en haar favoriete knuffels, en knuffelde haar stevig voordat ze wegging. Haar ogen straalden van opwinding. “Ik ga papa zien!” zei ze. Ik glimlachte door mijn tranen heen en probeerde niet te veel angst te tonen. Alles wat ik wilde, was dat ze een mooie tijd had, ook al brak dit stukje vertrouwen in mij stukje bij beetje af.

Op zaterdag stuurde hij foto’s. Lily zat op een draaimolen, haar gezicht vol lachen, haar hand vol ijsjes, haar haren wapperend in de wind. Ik voelde een sprankje hoop. Misschien was dit het begin van iets goeds. Misschien had hij echt veranderd. Die avond vertelde Lily over elk detail van het park, over de eekhoorntjes die ze had gezien en over het ijs dat ze had gedeeld. Ze straalde van geluk en ik voelde een moment van opluchting: voor haar was dit belangrijker dan mijn wantrouwen……..

lees meer op de volgende pagina