De wind sneed langs mijn wangen toen ik Greg achter het stuur zag verstijven. We waren op weg naar het verjaardagsfeest van zijn moeder, iets waar hij al weken over sprak. Alles moest “perfect” zijn. Geen vertraging, geen excuses.

Ik glimlachte flauwtjes en legde een hand op mijn buik. “Onze kleine jongen beweegt vandaag veel,” zei ik zacht.

Greg snoof. “Hopelijk wacht hij nog even. Mam zou het niet waarderen als jij al die aandacht naar je toe trekt.”

Ik slikte. Zijn toon was weer kil, zoals de laatste maanden. Sinds ik zwanger was, leek hij afstandelijker geworden. Alsof ik hem iets had aangedaan door moeder te willen worden.

We reden door de besneeuwde heuvels toen ik plots voelde hoe er iets warms langs mijn benen liep. Mijn hart sloeg over. “Greg… mijn vliezen zijn gebroken………

lees meer op de volgende pagina