Clara droeg me, bijna letterlijk, door de sneeuw. Ze verzorgde mijn wonden met kruiden, lapte mijn been op met doeken en leerde me elke dag opnieuw hoe ik moest ademen door de pijn heen.

Er was geen telefoon, geen elektriciteit, geen manier om iemand te bereiken.

‘De wereld is daar beneden,’ zei ze vaak. ‘Hierboven luister je naar jezelf.’

De dagen smolten samen. Mijn nachten waren gevuld met dromen over mijn baby, over Greg, over de geur van thuis.

Ik schreef hun namen in de sneeuw, elke ochtend opnieuw.

Na vijf maanden kon ik eindelijk weer lopen, strompelend, maar vastberaden. Clara bracht me tot aan een bergdorp.

‘Je familie denkt dat je dood bent,’ zei ze zacht. ‘Wees voorbereid. Het hart vergeet, maar het leven gaat door…

lees verder op de volgende pagina