Ik heb die dag nog zo goed in mijn geheugen.

Ik kuste mijn baby wel honderd keer voor ik vertrok. Mijn man, Greg, hield hem vast bij de voordeur.

‘Maak je geen zorgen,’ zei hij lachend. ‘Het is maar drie dagen. We wachten op je met appeltaart.’

Ik glimlachte, stapte in de taxi en keek nog één keer achterom.

Dat was het laatste beeld dat ik van mijn gezin zag.

DE CRASH

De vlucht naar Zürich verliep eerst rustig. Toen kwamen de wolken. Dikke, dreigende wolken.

Een plotselinge rukwind deed het toestel schudden. Mensen gilden. De piloot riep dat iedereen zijn gordel moest vastmaken.

Daarna: stilte, en toen… een oorverdovende klap.

Toen ik mijn ogen opendeed, voelde ik een stekende pijn door mijn hele lichaam. Mijn been zat vast, mijn hoofd bonsde. Het vliegtuig was uiteengereten als speelgoed. Overal rook, sneeuw, en stilte.

Ik probeerde te roepen, maar mijn stem was schor.

En toen hoorde ik een stem.

‘Niet bewegen,’ zei iemand zacht, met een vreemd accent. ‘Je hebt veel botten gebroken.’

CLARA

De stem hoorde bij een vrouw met zilvergrijs haar en donkere ogen vol wijsheid. Ze noemde zichzelf Clara.

Ze woonde hoog in de bergen, ver van de bewoonde wereld, in een houten hut met stenen muren……..

lees verder op de volgende pagina