“Wat voor doos?”

Hij haalde zijn schouders op. “Hij zei dat het een verrassing was.”

Ik voelde een mengeling van woede en verwarring.

Wat voor verrassing hield ze verborgen?

Een vreemd gevoel bekroop me — iets klopte niet.

Ik liep naar beneden. “Waar is die doos?” vroeg ik kalm.

Ze keek me strak aan. “In de garage.”

Ik liep erheen, mijn hart bonsde.

En daar stond het: een middelgrote kartonnen doos, verzegeld met tape.

Ik rukte hem open — en wat ik zag, maakte me stil.

Binnenin lagen… stapels oude fotoalbums, brieven, en een klein houten doosje.

Op de bovenkant van dat doosje stond in sierlijke letters: “Voor Liam”.

Ik keek naar Clara. Ze had tranen in haar ogen.

“Wat is dit?” vroeg ik zacht…….

lees meer op de volgende pagina