Toen zag Linda iets bijzonders. In de binnenkant van de jurk van Emma zat een klein zakje — een verborgen enveloppe. Emma keek op, verbaasd. Linda haalde de enveloppe eruit, opende hem voorzichtig. Er was een brief, met de hand geschreven, door Brian.

“Lieve Emma en Sophie,” las haar moeder voor, haar stem zacht maar stevig. “Als je dit leest, ben ik niet meer hier om je te zien groeien — maar weet dat ik elke dag aan jullie denk. In deze jurk zit iets meer dan stof. Er zit liefde. Als je hem aantrekt, wil ik dat je je sterk voelt, geliefd, precies zoals mijn meisjes zijn. Wees goed voor elkaar, voor je moeder, voor alles om je heen. En weet: elke keer dat je naar mijn graf komt, draag je niet alleen een jurk — je draagt herinnering, hoop, en mijn verlangen dat jullie gelukkig mogen zijn.”

Een trilling liep over hun schouders; Emma drukte de brief tegen haar borst. “Ik mis hem zo,” fluisterde ze. Sophie legde haar arm om haar, haar blauwe jurk kreukelde licht…….

lees meer op de volgende pagina