Aller au contenu
Toen kwam de rekening.
De ober bracht hem discreet in een leren mapje.
Emma pakte het onmiddellijk en zei:
— “Ik regel dit even.”
Ze stond op en liep richting de toiletten.
Vijftien minuten gingen voorbij.
Toen dertig.
Ik begon me zorgen te maken.
Ik keek rond, maar ze was nergens te zien. De toiletten bleken leeg toen ik ging kijken.
Ik belde haar mobiel — voicemail. Nog een keer. Niets.
De ober begon nerveus te kijken. De manager, een man met een strak pak, kwam dichterbij en fluisterde:
— “Meneer, de rekening is nog niet betaald.”
Ik fronste.
— “Hoeveel is het?”
Hij antwoordde zacht, alsof hij het zelf niet durfde te geloven:
— “Vijfduizend driehonderdvijfenzeventig dollar.”
Mijn mond viel open.
— “Dat kan niet! We hebben maar een maaltijd en wat wijn gehad!”
De manager haalde een kopie van de rekening. Daarop stonden flessen wijn van meer dan duizend dollar, gerechten die we niet hadden besteld, zelfs een dessert dat ik niet eens kende.
Mijn hart bonsde…….