Maar toen ik aankwam bij de salon, kreeg ik een onaangename verrassing. De receptioniste vertelde dat mijn afspraak geannuleerd was. Ik begreep er niets van. Ik wist zeker dat ik een bevestiging had gekregen. Verward keek ik rond, en daar zag ik haar: Carla. Ze zat zelf in de stoel van de kapper, terwijl haar haar zorgvuldig werd gedaan. Haar blik ontmoette de mijne, en in haar ogen lag een koude glimlach, alsof ze wilde zeggen: “Dit is míjn plek, niet de jouwe.”

Ik voelde hoe mijn hart zonk. Mijn droomavond leek te veranderen in een nachtmerrie. Ik liep naar buiten, tranen over mijn wangen.

Mijn eigen spiegel

Thuisgekomen staarde ik naar mezelf in de spiegel. Mijn jurk hing klaar, mijn make-up lag op tafel, maar mijn haar was een puinhoop. Met trillende handen probeerde ik het zelf op te steken. Elke keer dat ik een speld in mijn haar stak, dacht ik aan mijn moeder. Zij had me altijd verteld dat schoonheid niet gaat om perfectie, maar om de kracht die je uitstraalt.

Ik deed mijn best, maar het voelde niet genoeg. Het enige dat ik kon doen was hopen dat niemand mijn verdriet zou zien……

lees meer op de volgende pagina