Alles in mijn leven leek eindelijk op zijn plaats te vallen. Sinds Dylan mij ten huwelijk had gevraagd, dacht ik dat mijn geluk compleet was. Hij was charmant, succesvol en wist met zijn glimlach iedereen voor zich te winnen. Ik vertrouwde hem blindelings – misschien wel té blindelings.

Een paar maanden voor de bruiloft zaten we samen op de bank en keken we naar grappige filmpjes online. Eén video liet zien hoe een bruidegom zijn bruid in haar jurk in een zwembad gooide. Dylan moest zó hard lachen dat zijn ogen traanden.

“Stel je voor dat ik dat bij jou zou doen!” zei hij grinnikend.

Ik keek hem recht in de ogen.

“Als je dat ooit met mij doet, loop ik weg. En ik meen het.”

Hij boog zich naar me toe, gaf me een kus op mijn voorhoofd en zei:……

lees verder op de volgende pagina