Zijn ogen vernauwden zich. “Altijd maar uitgaven, uitgaven, uitgaven! Jij bent niets anders dan een parasiet, Emma!”

Het woord sloeg in als een klap. Een parasiet. Alsof ik leefde van hem, zonder iets bij te dragen.

Ik voelde mijn wangen gloeien. “Derek, dat meen je niet.”

Hij boog zich over me heen, alsof hij mijn baas was.

“Dit is de deal,” zei hij koud. “Óf je gaat werken, óf je krijgt een strikte toelage. Als een huishoudster. Misschien leer je dan discipline.”

Ik staarde hem aan, sprakeloos. In dat moment brak er iets in mij.

Langzaam ging ik rechtop staan, keek hem recht in de ogen en zei:

“Goed. Ik zal een baan zoeken. Maar onder één voorwaarde.”

Hij trok een wenkbrauw op. “En dat is?”

“Dat jij dan alles doet wat ik normaal doe. De kinderen, het huishouden, het eten. Alles. Eén week lang.”

Hij lachte spottend. “Appeltje-eitje. Jij overdrijft altijd.”

Ik glimlachte zwak. “We zullen zien.”

De week van de waarheid

De maandag erop begon mijn “nieuwe baan”. Een vriendin had me een tijdelijke functie aangeboden in de apotheek waar zij werkte — van acht tot vijf, vijf dagen per week…….

lees meer op de volgende pagina