Aller au contenu
Halverwege het feestje gaf mijn oudste me een handgemaakte kaart. Hij zei:
« Mama, deze is eigenlijk nog voor jouw verjaardag, want ik was het vergeten te geven. »
Mijn hart smolt. Niemand herinnert mijn verjaardag ooit. Zelfs mijn ex had de laatste jaren geen moeite meer gedaan. Ik voelde tranen branden toen ik de krabbels en tekeningetjes van mijn kinderen zag.
Toen ik opkeek, ving ik een blik van de vriendin. Haar ogen leken me te doorboren, een mengeling van nieuwsgierigheid en iets dat ik niet meteen kon plaatsen. Ik glimlachte ongemakkelijk terug en schonk er verder geen aandacht aan.
De avond liep rustig ten einde. De kinderen waren moe, de gasten vertrokken, en ook mijn ex en zijn vriendin gingen naar huis. Ik dacht dat ik opgelucht zou zijn, maar iets bleef aan me knagen……..