Hij stamelt iets als: “Eh… ja natuurlijk—”

“Perfect.” Ik haal een envelop uit mijn achterzak en sla hem open. Binnenin zit een stapeltje papieren met taken. “We gaan rolletjes trekken.” Ik schud de kaarten. “Iedereen trekt er één en dan… helpt diegene mee. Geen uitzonderingen. Koken, afruimen, opvouwen, de kinderen vermaken — alles wat nodig is om dit feest echt gezellig te maken. En voor de winnaar… een speciale prijs.”

De eerste collega kijkt ongemakkelijk naar zijn pak en dan naar zijn handen die niet gewend zijn aan pannen. Een ander giechelt. Ik wijs naar Dan. “Jij begint, lieverd. Jij mag kiezen: wil je de gastheer-rol blijven spelen, of trek je een taak?”

Zijn kleur verandert. Hij kucht en pakt een kaart. “O—oké,” zegt hij en leest: ‘Chef-kok voor het dessert’ — hij kan flauwtjes lachen, maar het zweet parelt hem al op het voorhoofd. Perfect….

lees meer op de volgende pagina