Ik dacht altijd dat het leven na mijn zeventigste rustig zou zijn – gevuld met herinneringen, geurige thee en stilte vol tevredenheid. Maar de werkelijkheid bleek heel anders.

Ik ben Amira, een vrouw die haar leven heeft gewijd aan werk, opvoeding en het opbouwen van een familie die ooit mijn trots was.

Ik heb drie kinderen, zeven kleinkinderen en drie achterkleinkinderen. Ik woon nu al vier jaar in een verzorgingstehuis – schoon, stil, maar zonder de lach die ooit mijn huis vulde.

In het begin vertelde ik mezelf dat ze druk waren, dat het leven snel ging. Ik verdedigde hen meer dan ze mij ooit verdedigden.

Maar toen mijn gezondheid begon te verslechteren, veranderde alles plotseling…….

lees verder op de volgende pagina