Toen alles klaarstond, nodigde ik de buren uit voor ‘koffie en tomatentaart’ om vijf uur — precies het moment waarop hun camera het meest actief was volgens wat ik had gezien. Dat was een bedachte zet: confrontatie op zachtaardige wijze. Rick en Marjan (de buren) kwamen — zichtbaar verrast door de opgetuigde tuin en de glimlachen van mijn vrienden. De camera zat nog steeds op z’n standaard, maar bleef nutteloos; hij ving alleen nog maar kleurrijke doeken, reflecties en de rug van een kartonnen dame.

“Wat is hier aan de hand?” vroeg Rick, ongemakkelijk lachend. Zijn vrouw keek naar de spiegels en mompelde dat ze ‘een feestje’ verwachtten.

Ik schonk koffie in, wees naar het bord en zei rustig: “Wij houden van onze tuin. Vanavond is hij privé. Ik heb het gevoel dat je camera daarboven geen plek heeft.” Ik legde uit hoe onaangenaam het was om bespied te worden, vooral wanneer je je bloot ontspant of gewoon in je achtertuin zit met kinderen of vrienden. Geen verwijten, alleen feiten………..

lees meer op de volgende pagina